Labels

Sometimes it seems like we're label printers on feet.. 'Stupid', 'Nice', 'Nag', 'Nice but dumb', 'Smart but not nice', 'Reformed', 'Evangelic', 'Self centred', 'Don't expect too much'. We label people and once we've labelled someone, it's like we are done getting to know them. We already 'know' everything there is to know right?

A few weeks ago our pastor prayed that we would continue to be able to see past the image we made of someone and that made me think. Am I like that? Do I label someone and then that's it? And the answer is yes, I do that. "I don't have to listen that carefully to what he/she is saying, because he/she always nags and doesn't really add anything to the discussion". Bam! Labels 'nag' and 'talks much but doesn't really say anything' are stuck to that person. These labels color everything this person will ever say to me. A shame really, because if that person does add something to the discussion or has a good idea.. then I'm not open to it because it doesn't fit the labels I put on that person.

'Oh boy, there she is with her stupid comments again'. Bam! Label 'doesn't get it' applied. Yup, before I ever ask her for her opinion, she'll have to make a brilliant remark about quantum physics.

We all have our own label printers and we label as we please with it. We seldom ask someone else if they agree with our label ("Do you think he's a pain in the ass too?"). It's when someone we trust puts labels on someone, it gets a little dangerous, because then we are prone to copying that label without checking if it is the right one. 'Stay away from him, he's a little bit weird'. Skittish looks when we meet that person, because even though you've never talked to him, you know him to be weird, because no one gets a label like that and doesn't deserve it! When we don't check, but mindlessly accept that the label is right because someone we trust said so, then how much better are we than al those people who discriminate against others because of what is 'commonly known to be true'?

Shouldn't we (as Christians) just throw away our label printers? Don't we owe it to our neighbours to see them without prejudice? Over and over again? Or are there levels of severity? Light labels like 'nice', 'boring', 'always doing well so no need to ask' are easily discarded. But what about labels like 'self centred', 'manipulating', 'liar'? Are we able to discard those labels when someone proves over and over again that he/she deserves them? And do we even have to do that? How do you know if someone is different from what you thought, if you are not willing to look beyond the labels?

"Do not judge, so you will not be judged...". Are my (negative) labels in the judging category? Or am I just being a pain in the ass myself by labelling my labelling with a label that says 'wrong'?

==============

Labels

Soms lijkt het wel alsof we labelprinters op pootjes zijn... 'Stom', 'Leuk', 'Zeur', 'Aardig maar dom', 'Slim maar niet aardig', 'Gereformeerd', 'Hervormd', 'Evangelisch', 'Egocentrisch', 'Niet teveel van verwachten'. We labelen mensen en als we eenmaal er een label opgeplakt hebben, is het net alsof we klaar zijn met het leren kennen van die ander. We 'weten' alles immer al?

Een paar weken geleden bad onze dominee om ons toch vooral verder te laten kijken dan het beeld dat we ons al gevormd hadden van iemand en dat zette me aan het denken. Ben ik ook zo? Plak ik er een labeltje op en dan zijn we klaar? En het antwoord is ja, dat doe ik ook. "Ik hoef niet zo goed te luisteren naar wat hij/zij zegt, want hij/zij zeurt altijd zonder daadwerkelijk iets aan te dragen" Hoppa! Labeltjes 'zeur' en 'praat veel maar zegt niets' opgeplakt. Deze labels kleuren alles wat deze persoon verder ooit nog tegen mij zal zeggen. Eigenlijk zonde, want mocht hij/zij nou ooit iets zeggen dat wel ter zake doet of een goed idee hebben.. dan is dat in mijn hoofd al afgeschoten want het past niet bij de labeltjes die ik erop geplakt heb.

'Oh jee, komt zij weer aan met haar domme opmerkingen'. Hoppa labeltje 'snapt niet waar het werkelijk om gaat' opgeplakt. Yep.. voordat ik ooit haar mening vraag, moet ze toch eigenlijk wel eerst een briljante uitspraak over kwantum mechanica gedaan hebben.

We hebben allemaal onze eigen labelprinter en daarmee labelen we naar eigen inzicht. We vragen zelden aan iemand anders of hij/zij toevallig hetzelfde labeltje opgeplakt heeft ('Vind jij hem ook zo vervelend?'). Het is pas als een vertrouwenspersoon gaat labelen dat er gevaar ontstaat. We zijn geneigd om zo'n label zonder eigen toetsing over te nemen. 'Blijf maar bij hem uit de buurt, hij is een beetje raar'. Schichtige blikken als je zo iemand tegenkomt, want hoewel je nog nooit persoonlijk contact hebt gehad met diegene, staat vast dat hij 'raar' is, zo'n label verdien je tenslotte niet zomaar! Als we niet meer zelf toetsen, maar gedachteloos overnemen wat een ander aan labels uitgedeeld heeft, hoeveel beter zijn we dan, dan al die mensen die discrimineren op basis van wat er 'algemeen bekend' is over een bevolkingsgroep?

Moeten wij (als christenen) onze labelprinter niet gewoon weggooien? Zijn wij het onze naaste niet verplicht om alle labels te verwijderen en onbevooroordeeld te kijken? Elke keer weer? Of bestaan er gradaties? Lichte labeltjes als 'leuk', 'saai', 'gaat alles altijd goed, hoef dus niet te vragen hoe het gaat', zijn gemakkelijk te verwijderen. Maar hoe gaan we om met labels als 'egocentrisch', 'manipulatief', 'liegt'. Zijn we bereid om labels te verwijderen als iemand keer op keer bewijst dat hij/zij de labels verdient en moeten we dat? Hoe weet je of iemand ander is dan jij gedacht had, als je niet bereid bent verder te kijken dan de labels die je al opgeplakt had?

"Oordeelt niet opdat gij niet geoordeeld worde". Vallen mijn (negatieve) labels ook onder het kopje oordelen? Of doe ik nu gewoon moeilijk en ben ik mijn labels met een label 'fout' aan het labelen?

We cannot merely pray to you

Once a month, in our "grow group", we come together to talk about the bible, God's word, to talk about the questions we have, to, as a group, learn and understand. It is not bible study, but a gathering of people who want to share and learn. Our theme for this year is "Love God above all and your neighbor as yourself".

Last group meeting we talked about prayer, praying for loved ones, the meaning of prayer, can you pray for someone who doesn't believe instead of talking to that someone about God, what can you pray for and what shouldn't you pray for ("oh lord won't you buy me a mercedes benz")? We ended the evening by reading the following prayer out loud. It spoke to me, it is how I perceive the balance between Gods work and our own responsibility. God gave us this world to care for and we need to take responsibility for what we do and do not do and not merely look up and expect God to work in mysterious ways and solve the problems we created and for which we have the resources to solve them ourselves.

I thought I would share it with you since it stirred something in me. It is a prayer written by Jack Riemer, a rabbi, as a sabbath prayer and it's titled 'Social Action'.

We cannot merely pray to you, O God, to end war;
For we know that You have made the world in a way
That man must find his own path to peace.
Within himself and with his neighbor.

We cannot merely pray to You, O God, to end starvation;
For You have already given us the resources
With which to feed the entire world,
If we would only use them wisely.

We cannot merely pray to You, O God, to root out prejudice;
For You have already given us eyes
With which to see the good in all men,
If we would only use them rightly.

We cannot merely pray to You, O God, to end despair,
For You have already given us the power
To clear away slums and to give hope,
If we would only use our power justly.

We cannot merely pray to You, O God, to end disease;
For You have already given us great minds
With which to search out cures and healing,
If we would only use them constructively.

Therefore we pray to You instead, O God,
For strength, determination and will power,
To do instead of just pray,
To become instead of merely to wish.




==============================

We kunnen u niet domweg bidden

Onze groeigroep komt eens per maand samen om over de bijbel, het woord van God, te praten, om te praten over de vragen die we hebben, zodat we, als groep, kunnen leren en begrijpen. Het is geen bijbelstudie, maar een samenkomst van mensen die willen delen en leren. Ons thema voor dit jaar is "Heb God lief boven alles en uw naaste als uzelf".

In onze laatste samenkomst hebben we gepraat over gebed, bidden voor mensen om wie we geven, de bedoeling van gebed, kun je bidden voor iemand die niet gelooft in plaats van met die persoon te praten over God, waar kun je voor bidden en waar zou je niet voor moeten bidden (“oh lord won’t you buy me a mercedes benz”)? We beëindigden de avond met het hardop lezen van onderstaand gebed. Dit gebed sprak tot mijn verbeelding omdat het precies is hoe ik de balans tussen Gods werk en onze eigen verantwoordelijkheid zie. God heeft ons deze wereld gegeven om voor te zorgen en wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen voor wat we wel doen en niet doen en niet alleen maar naar boven kijken en verwachten dat God op mysterieuze wijze, de problemen die wij zelf gecreëerd hebben en waarvoor we de middelen hebben om ze te verhelpen, voor ons op zal lossen.

Ik wilde dit gebed met jullie delen omdat het iets in me wakker maakte. Het gebed is geschreven door Jack Riemer, een rabbi, voor de sabbat en heeft de titel 'Social Action' / Sociale Actie.

We kunnen U niet domweg bidden, o God,
om aan de oorlog een eind te maken;
want wij weten dat U de wereld zo gemaakt hebt
dat de mens zijn eigen weg naar de vrede moet vinden,
bij zichzelf en bij zijn naaste.

Wij kunnen U niet domweg bidden, o God,
om een eind te maken aan de hongersnood;
want U hebt ons de middelen al gegeven
om de hele wereld van voedsel te voorzien,
als we er maar een wijs gebruik van maken.

We kunnen U niet domweg bidden, o God,
om vooroordelen uit te roeien,
want U hebt ons al ogen gegeven
om in ieder mens het goede te zien,
als we er maar een juist gebruik van maken.

We kunnen U niet domweg bidden, o God,
om een einde te maken aan de wanhoop,
want U  hebt ons de macht al gegeven
om sloppenwijken op te ruimen en weer hoop te schenken,
als we die macht maar rechtvaardig gebruiken.

We kunnen U niet domweg bidden, o God,
om een einde te maken aan ziekten,
want U hebt ons al een geweldig verstand gegeven
waarmee we geneesmiddelen en therapiën kunnen uitdenken,
als we er maar een constructief gebruik van maken.

Daarom bidden we U in plaats daarvan, o God,
om kracht, vastberadenheid en een sterke wil,
om te doen, in plaats van alleen maar te bidden,
om te worden, in plaats van uitsluitend te wensen.

Why not me?

"Why me?" is something I sometimes cry out when I'm overwhelmed by life itself. Why am I the one this is happening to?  Why am I always the one where everything goes wrong? Why, why, why...

Since a while now I've realized that the question shouldn't be 'Why me', but 'Why nót me?'. What is so very special about me that I shouldn't be the one getting sick, losing my job, breaking up, having problems? Why should these things happens to others, but not me?

"Because I'm nice, because I care, because I look out for others, because I really try, because I'm honest, because I don't deserve this". Sometimes people answer the question 'why nót me' with 'because if believe' and what they really mean to say is that 'if God really loved me, he wouldn't let these things happen to me'. If I put 5 people you love in front of you, would you be able to point to the one you think does deserve what is happening to you? So why think that God works like that? "Uhm let's see..today I think I'll let Monique haven an accident, since I love the other four in front of Me more". Do we really think God does that? "Uhm let's see.. today I think I'll cure person A and not person B, since people pray more for person A". Do we really think God does that? Would you be able to point to the child you would have happen bad things to, to save another? Would you be able to point to the child that will be saved when you know it means the other one won't be? It's a choice we cannot make, so why think God, who loves us, makes those kind of choices on a daily basis? I can't believe in a god like that. And saying 'God works in mysterious ways' doesn't solve it for me. I cannot believe God wants me to hurt, to be in pain, to struggle, just to teach me a lesson. I think we as humans sometimes need to think like this so we can stop thinking about something we don't understand, out of a deep conviction that bad things shouldn't be happening to us in the first place.

The only true answer to the 'why nót me' question is that there is absolutely no reason why it shouldn't be me. I believe God helps me to overcome difficulties. I believe God helps me to be a better person. I think God helps me to keep seeing the good. I think God helps me! And that's not only a God I can believe in, but that's how I experience Him.


=============

Waarom ik niet?

"Waarom ik?" is iets dat ik soms uitschreeuw als het leven teveel wordt. "Waarom gebeurt mij dit? Waarom gaat het bij mij altijd fout? Waarom, waarom, waarom....

Ik weet al een tijdje dat de vraag niet moet zijn "Waarom ik", maar "Waarom ik níet". Wat is er zo ontzettend bijzonder aan mij dat ik níet degene zou zijn die ziek wordt, haar baan verliest, wiens relatie verbroken wordt, die problemen heeft? Waarom zou dit moeten gebeuren bij anderen, maar niet bij mij?

"Omdat ik aardig ben, omdat ik meevoel, omdat ik voor anderen opkom, omdat ik het echt probeer, omdat ik eerlijk ben, omdat ik dit niet verdien". Soms zeggen mensen als antwoord "omdat ik geloof". En wat ze eigenlijk bedoelen is dat "als God echt van mij hield, mij dit niet zou overkomen". Als ik 5 mensen waarvan je houdt voor je neer zou zetten en je moest van die 5 iemand aanwijzen die het verdiende dat dit hem of haar overkwam... zou je dat dan kunnen? Waarom denken we dan dat God zo werkt? "Uhm eens kijken.. Ik denk dat Ik vandaag Monique maar een ongeluk laat krijgen, want ik hou meer van de andere 4 hier voor Me". Denken we echt dat God dat doet? "Uhm eens kijken, Ik denk dat Ik vandaag persoon A maar eens beter maak in plaats van persoon B, want meer mensen bidden voor persoon A". Denken we echt dat God zo werkt? Zou jij in staat zijn het kind aan te wijzen dat verschrikkelijke dingen mee zou moeten maken, zodat een ander kind dat niet hoefde? Zou jij het kind aan kunnen wijzen dat moet sterven zodat een ander gered wordt? Dat zijn keuzes die wij niet kunnen maken, dus waarom dan denken dat God dit op dagelijkse basis doet? Ik kan niet in zo'n god geloven. En zeggen dat "God op mysterieuze wijze werkt" lost dat niet op voor me. Ik kan niet geloven dat God wil dat ik gekwetst raak, dat ik pijn heb, dat ik het nét red, zodat ik een les kan leren. Ik denk dat we, menselijk als we zijn, soms zo willen denken omdat we niet kunnen begrijpen waarom iets ons overkomt, gevoed door de onderliggende gedachte dat iets slechts ons helemaal niet hóórt te overkomen.

Het enige ware antwoord op de vraag 'Waarom ik niet' is dat er geen enkele reden is waarom het mij niet zou moeten/mogen overkomen. Ik geloof dat God me helpt om dat wat mij overkomt te doorstaan. Ik geloof dat God mij helpt een beter persoon te zijn. Ik geloof dat God mij helpt het goede te blijven zien. Ik geloof dat God mij helpt! En dat is een God waarin ik niet alleen kan geloven, maar die ik ook zo ervaar.

I carry your heart

Yesterday I watched a movie called 'In her shoes', it's not a fantastic movie and if it weren't for the poem that is read at the end by one of the characters, I probably wouldn't have watched it at all. The poem is by E.E. Cummings and it's called 'I carry your heart with me'. I love it, it brings tears to my eyes. Can you imagine someone sending you a poem like that? I'd like to think that this poem can also be used to describe our relationship with God. Wouldn't it be wonderful to live our Christian lives carrying Gods heart in our heart and letting the world know about it?

i carry your heart with me

i carry your heart with me(i carry it in
my heart)i am never without it(anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)

i fear no fate(for you are my fate, my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world, my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart

i carry your heart(i carry it in my heart)

e.e. cummings

=========================

Gisteren keek ik een film genaamd 'In her shoes', het is geen fantastische film en als ik niet had geweten dat er aan het eind van de film een fantastisch gedicht voorgelezen wordt door één van de karakters, dan zou ik 'm waarschijnlijk niet eens gekeken hebben. Het gedicht is van E.E. Cummings en het heet 'i carry your heart'. Ik hou ervan, het brengt tranen in mijn ogen. Kun je je voorstellen dat iemand zo'n gedicht naar je stuurt? Ik denk graag dat dit gedicht ook gebruikt kan worden om onze relatie met God te beschrijven. Zou het niet fantastisch zijn als we ons leven als Christen leiden terwijl we Gods hart in ons hart dragen en de wereld dat laten weten?

Ik draag je hart met mij

ik draag jouw hart met mij(ik draag het in
mijn hart)ik heb het altijd bij me(overal ga jij
met mij mee, mijn lief; en wat er ook gebeurt
door mij alleen komt door jou, mijn liefste)

ik vrees geen noodlot(want jij bent mijn lot, mijn lief)ik wil
geen wereld(want schoonheid jij bent mijn ware wereld)
en jij bent het om het even wat een maan altijd betekende
en om het even wat een zon ook altijd zal zingen ben jij

hier is het grootste geheim dat niemand kent
(hier is de wortel van de wortel en de kiem van de kiem
en de hemel van de hemel van een levensboom; die hoger
groeit dan de ziel kan hopen of de geest kan bevatten)
en dit is het wonder dat de sterren in hun baan houdt

ik draag jouw hart(ik draag het in mijn hart)

e.e. cummings

Footprints in the sand

I came across a song sung by Leona Lewis and of course had to think of this poem. Wanted to share.

One night I had a dream
I dreamed I was walking along the beach with the Lord
and across the sky flashed scenes from my life.
For each scene I noticed two sets of footprints
, one belonged to me and the other to the Lord.
When the last scene of my life flashed before me,
I looked back at the footprints in the sand.
I noticed that many times along the path of my life,
there was only one set of footprints.
I also noticed that it happened at the very lowest
and saddest times in my life.
This really bothered me and I questioned the Lord about it.
"Lord, you said that once I decided to follow you,
you would walk with me all the way,
but I have noticed that during the most troublesome times in my life
there is only one set of footprints.
"I don't understand why in times when I needed you most,
you should leave me."
The Lord replied, "My precious, precious child,
I love you and I would never, never leave you
during your times of trial and suffering.
"When you saw only one set of footprints,
it was then that I carried you."





=======================================

Ik kwam een liedje tegen gezonden door Leona Lewis en moest uiteraard denken aan dit gedicht.

Voetstappen in het zand..

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Heer waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Heer keek toen vol liefde mij aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen..."

My coat

I have a coat that no longer fits

I'm insecure, not half as tough as I pretend to be. I wear a coat that no longer fits, but of which I know it protected me against the winds, the rains, the storms. Not because it made me feel good, or gave me warmth, but because when I wore it, I could convince myself that nothing mattered. That coat was my shield. Put everything little thing in boxes and hide them in the pockets of my coat. What you can't see can't hurt you right? Sometimes that's what you need to survive. Stupid thing though is that your coat gets heavier and harder to wear, but walking around without a coat is not an option. Honestly? I'm starting to detest wearing that coat, yes I'm surviving, but who wants to just survive?

I have a coat that no longer fits

In one of the pockets, well maybe all of them, there are little notes. They say how to behave in certain situations. How to respond. What someone expects of me. What I think someone expects of me. How I can get approval, how to avoid getting rejected. If I were to combine all those little notes in a book, it would be to heavy to carry around. I miss little notes which say what I want, what I expect and what I can do to fullfill those expectations. While wearing my old coat it never occured to me to write that down, because that's not what matters when I wear my old coat. What I want is emotionally too hard, who I am is too complex because I just never took the time to think about that. I don't have pockets in my old coat for those kind off thoughts and even if I did have them, they would be too difficult to carry around with all the stuff I'm already carrying around with me.

I have a coat that no longer fits

I'm looking at my old coat. It's a mess. The pockets are giving way, the seems are torn. It isn't comfortable anymore. I get tired when I wear it. It's so heavy by now, that it is almost impossible to wear. But when the winds start howling, when the rains start falling, when the dark clouds gather for the storm, it's the only coat I have.

I have a coat that no longer fits

In order to live and not just survive I need another coat. No clue what it should look like. No clue how many pockets this one will have. No clue if I'm supposed to look at all the stuff in my old coat and decide what to put into my new coat and what not. No clue if this new coat is going to protect me. People try to help with my new coat. "You just have to....". I get a little sick and a little bit angry when I hear someone saying that. If I 'could just do things differently', don't you think I would already be doing things differently? It's like I tell someone to "just perform an operation", that's not something everyone can "just do"? If I could "just wear a different coat", I would have done so a long time ago!

I have a coat that no longer fits

I don't want to wear this coat anymore. It has become too heavy. I know it, I feel it. I want a new coat. One that'll fit again. One that is beautiful because I think so, not because someone else thinks so.

I have a coat that no longer fits

God loves me. I am a pearl in Gods hand and I can be who I am. That's the lining of my new coat, the threads that will keep everything together. Who I am, what I want, what makes me happy, will be the fabric of my new coat. Love will be the lining of my new pockets. Love for my loved ones, my neighbours, myself and God. Everything that ends up in my new pockets will be surrounded with love, forgiveness and grace. At least.. that's what I want. I'm still missing the cutting pattern on which to base my new coat. But that's, with Gods help, what I'll be figuring out.

I have a coat that no longer fits

Time to make me a new coat!

================================================

Ik heb een jas die niet langer past

Ik ben onzeker, niet half zo stoer als ik me soms voor doe. Ik draag een jas die niet langer past, maar waarvan ik weet dat hij me beschermde tegen de wind, de regen, de stormen. Niet doordat hij me goed liet voelen of warmte gaf, maar omdat als ik hem droeg ik mezelf wijs kon maken dat het allemaal niet uitmaakte. Die jas was mijn schild. Alles wegdrukken, in doosjes stoppen met een stevige deksel, hoppa alles in de zakken van mijn jas weggestopt. Dan zie je niet meer wat je weggestopt hebt en da's soms precies wat je nodig hebt om te overleven. Nadeel is dat je jas steeds zwaarder wordt, steeds moeilijker te dragen, maar zonder jas rondlopen is geen optie. Eerlijk gezegd begint de jas me tegen te staan, ja ik overleef, maar wie wil er nou alleen maar overleven?

Ik heb een jas die niet langer past

In één van de zakken, misschien wel in alle, van mijn oude jas zitten briefjes. Daarop staat hoe ik me in bepaalde situaties moet gedragen. Hoe ik moet reageren. Wat een ander van mij verwacht. Of wat ik denk dat die ander van me verwacht. Hoe ik goedkeuring van anderen kan oogsten, hoe ik vermijd dat ik afgewezen word. Als ik al die briefjes combineer in een boek is het boek te zwaar om te dragen. Ik mis briefjes waarop staat wat ik wil, wat ik verwacht en hoe ik daaraan kan voldoen. Tijdens het dragen van mijn oude jas is het nooit in me opgekomen om op te schrijven wat mij gelukkig maakt. Want daar gaat het niet om als ik mijn oude jas draag. Wat ik wil is emotioneel te zwaar, wie ik ben is te ingewikkeld omdat ik daar nooit bij stil heb gestaan, daar heb ik geen zakken voor en als ik ze al had, dan is dit te zwaar om ook nog mee te sjouwen.

Ik heb een jas die niet langer past

Ik kijk naar mijn oude jas. Het is zo onderhand een onding. De zakken scheuren uit, de naden laten los. Hij zit niet meer lekker. Ik word er moe van om hem te dragen. Hij is inmiddels zo zwaar dat het bijna onmogelijk is om hem te dragen. Maar als de wind opsteekt, als het gaat regenen, als de donkere wolken zich verzamelen voor de storm, dan is dit nog steeds de enige jas die ik heb.

Ik heb een jas die niet langer past

Om te leven in plaats van te overleven heb ik een andere jas nodig. Geen idee hoe die eruit moet zien. Geen idee hoeveel zakken erin zullen zitten. Geen idee of het de bedoeling is dat ik de zakken van mijn oude jas eerst uitpak en beslis of dat wat erin zit mee moet naar mijn nieuwe jas. Geen idee of die nieuwe jas me zal beschermen. Mensen proberen te helpen met het vormgeven van mijn nieuwe jas. "Je moet gewoon..." Ik word een beetje misselijk en ook een beetje boos als ik iemand dat hoor zeggen. Als ik "gewoon" de dingen anders kon doen, denk je dan niet dat ik dat al lang gedaan had? Het is alsof ik tegen iemand zou zeggen "je moet gewoon even een operatie uitvoeren" da's toch ook niet iets dat iemand zomaar kan? Als ik gewoon een andere jas aan kon trekken had ik dat al lang gedaan!

Ik heb een jas die niet langer past

Ik wil deze jas niet meer dragen. Hij is te zwaar geworden. Dat weet ik, dat voel ik. Ik wil een nieuwe jas, eentje die weer past, die mooi is omdat ík hem mooi vind, niet omdat iemand anders het een mooie jas vind.

Ik heb een jas die niet langer past

God houdt van mij. Ik ben een parel in Gods hand en ik mag er zijn, zoals ik ben. Dat is de voering van mijn nieuwe jas, het draad dat mijn nieuwe jas bij elkaar zal houden. Wie ik ben, wat ik wil, waar ik gelukkig van word is de stof die de nieuwe jas zal gaan vormen. Liefde wordt de voering van mijn nieuwe zakken. Liefde voor mijn kinderen, mijn naasten, mijzelf en voor God. Alles wat in mijn nieuwe jas in mijn zakken verdwijnt wordt omringd met liefde, vergeving, genade. Tenminste.. dat is de bedoeling. Ik mis het patroon nog op basis waarvan ik de stof uit kan knippen voor mijn nieuwe jas. Maar daar ga ik, met Gods hulp, weer mee bezig.

Ik heb een jas die niet langer past

Tijd voor een nieuwe jas!

Changes

October 2011
Sucked back into a clinical depression
Living alone in an appartment
Not opening my mail because I was afraid someone would write me something that proved I was failing at doing what needed to be done
Feeling like I could never escape from depression
On sick leave once again because I still couldn't tell my boss I couldn't do what he asked to be done/implied to had to be done/whatever I thought needed to be done
Feeling like a loser because I kept failing at getting better

October 2012
Depression is gone, I'm even off my meds :)
I live with my parents
I open my mail, still freaks me out a bit sometimes, especially letters from government departments.. but I think everyone experiences that!
I know my depression is lurking in the shadows, but as long as I keep away from the shadows, I'll be ok.
Well.. still on sick leave lol, but getting better and better and hoping I'll be working again soon
Don't know yet about protecting myself in a work environment.. but it feels okay to tell someone that I can't do something for whatever reason.
I don't feel like a loser anymore. I accomplished a lot this last year, I have changed a lot this last year.
I'm in a relationship in which I can be myself, with all my insecurities, with all my strengths, with all my weaknesses, with all my humor, with all my love. I feel safe in this relationship.

The change
Now what made this all happen? It's very simple... I finally admitted to myself that I couldn't do it on my own, that I wasn't able to fix this by myself, that I wasn't strong or committed enough to help myself. So I reached out for help and found exactly what I needed to get back to who I am, to being me. I want to thank my parents for being there for me, for opening their home for me, for investing time and a piece of themselves in me to get me back on my feet. But most of all I want to thank God for not letting go of me, for being there for me when I finally realized that I am a pearl in Gods hand. He knew me before I was born, he knows me inside and out and loves me for who I am and for who I can be. I am a beloved daughter of God. And no matter what happens, no matter what dark forces come and attack me, I know this: I am good enough in the eyes of the Lord, so who am I and who are you to tell me otherwise?!

===============================================

Veranderingen

Oktober 2011
Terug in een diepe depressie
Alleen in een appartementje
Open mijn post niet omdat er misschien wel een brief tussenzit waarin iemand mij erop wijst dat ik niet doe wat ik moet doen
Gevangen in het gevoel dat ik nooit zal ontsnappen aan mijn depressies
Weer in de ziektewet omdat ik nog steeds mijn baas niet durf te vertellen dat ik niet kan doen wat hij van me vraagt, laat doorschemeren wat er gedaan zou moeten worden, wat ik denk dat er gedaan moet worden
Voel me een verliezer omdat ik faal wanneer het om beter worden gaat

Oktober 2012
Geen depressie meer, ik ben zelfs van mijn medicijnen af :)
Ik open mijn post, soms nog steeds een beetje angstig, in het bijzonder als er post van de overheid komt, maar ik denk dat iedereen dat heeft!
Ik weet dat mijn depressie in de schaduwen wacht, maar zolang ik uit de buurt van de schaduwen blijf, zal het goed met me gaan
Tja.. nog steeds in de ziektewet lol, maar het gaat steeds beter met me en ik hoop dat ik binnenkort weer werk
Weet niet hoe het zal gaan in een werkomgeving, of ik mezelf dan kan beschermen, maar het voelt goed om iemand te zeggen dat ik iets niet kan, om welke reden dan ook
Ik voel me geen verliezer meer. Ik heb veel voor elkaar gekregen dit afgelopen jaar, ik ben veranderd in het afgelopen jaar
Ik heb een relatie waarin ik mezelf kan zijn, met al mijn onzekerheden, met al mijn kracht, met al mijn zwakheden, met al mijn humor, met al mijn liefde. Ik voel me veilig in deze relatie

De verandering
Wat heeft er nu voor gezorgd dat er zoveel veranderd is? Het is eigenlijk heel simpel. Ik heb eindelijk tegenover mezelf toegegeven dat ik het niet zelf kan doen, dat ik het niet zelf 'beter' kon maken, dat ik niet sterk genoeg of toegewijd genoeg was om mezelf te helpen. Dus zocht ik hulp en vond precies wat ik nodig had om terug te komen bij wie ik ben, om mezelf te zijn. Ik wil mijn ouders bedanken omdat ze er voor me waren, omdat ze hun huis voor mij opengesteld hebben, omdat ze tijd en een stukje van henzelf in mij geïnvesteerd hebben zodat ik weer op mijn voeten terecht kon komen. Maar boven alles wil ik God bedanken dat Hij me niet heeft laten gaan, dat Hij er voor me was toen ik me eindelijke realiseerde dat ik een parel ben in Gods hand. Hij kende me voordat ik geboren werd, Hij kent me door en door en houdt van me om wie ik ben en kan zijn. Ik ben een geliefde dochter van God. En wat er ook gebeurd, welke duistere krachten me ook aanvallen, ik weet dit: ik ben goed genoeg in de ogen van de Heer, dus wie ben ik of wie ben jij om te zeggen dat ik niet goed genoeg ben?!