dinsdag 30 augustus 2011


We all know a chair is a chair because since we were born everybody tells us that thing we sit on is a chair. Now what if I were born in a family where a chair wasn't called that.. but 'boat'? I would refer to the chair as 'boat' and everyone would think I was retarded or at least had some other mental problem since I obviously can't tell a boat from a chair. That I know what the 'boat' is for doesn't change that perception. If I were speaking another language though, this wouldn't be a problem. People would accept that I call the chair 'boat' because that's what it is called in my language.

This doesn't apply to reality though, whatever language I speak, reality seems to be something universal. And if my reality differs from yours... well then I'll just simply will have to believe your reality. And if I don't want to, history shows we are ready and able to beat our reality into you. We will kill others to make them believe our reality.

"Reality consists of what we know to be true or what others have told us to be true". I once asked my science teacher why Newtons law was true, could he explain that to me. And he told me I just needed to accept that some things are the way they are because well.... they just are. A couple of hundred years ago everybody thought the world was flat and if you sailed across the seas... you would simply drop off the face of the world. That was their reality and someone saying otherwise was just crazy. But it turned out that they were mistaken. So how real is reality? Is reality real when 200 people believe it is? Is it real when 4 million people believe it is? There are millions of people who believe in a higher power, but the consensus still is that they are all mistaken, unfortunate ones that have a need to believe in something coz the world is too hard a place if they don't. That's weird isn't it?

Someone told me reality is what we can prove to be true. But doesn't every method we use to prove something rely on other methods we choose to believe are right? We can tell how old something is by carbon dating it. Now what if the half time of something after a million years doubles? We don't know that, there's no way to find out, and yet we all agree that carbon dating is a precise way of dating something. What if in a hundred years everybody laughs and says "can't believe they believed that to be true!"? And what if someone can prove their reality by using their methods, but we consider those methods to be wrong? Then what they believe in to us simply isn't true. So isn't reality just what we chose to believe is true and not what we can prove is true?

Reality seems to be nothing but a set of conventions that we all accept to be true. Reality is subjective, so does reality exist at all?

vrijdag 19 augustus 2011

My new man

I've got a new man in my life. He's smaller than I am but with a big personality, maybe even bigger than mine! If he doesn't like something he lets me know by shouting at me and if he wants something that I'm not willing to give him, he'll try and push me till I do. When we go outside he has no idea I exist anymore, he's just too busy noticing everything and everyone else. He even walks in front of me! And when I tell him I don't like that he'll walk three steps with me and then he's off again. Makes me feel like I don't really matter to him, but I guess that's just the way he is. He has lil respect for my belongings, guess materialistic things don't mean that much to him. Sometimes he'll playfight me, nothing serious, but at times I wish he wouldn't coz I'm bruised up a lil.

Why do I stay with him? Well he's cute too. I love watching him while he sleeps and yes I'm sorry, he slept in my bed the very first day we were together. He's got this lil snore that just makes me smile and when he kisses me I just want to cuddle him! His body feels warm and soft and his energy is enough to make everyone feel better instantly. See.. as much as I dislike him sometimes.. he's got his good sides too and uhm I did tell my sis I would watch him for 3 weeks... Ooh didn't I mention that? "He" is a beagle named Baxter.

==== Mijn nieuwe vent =====

Ik heb een nieuwe vent in mijn leven. Hij is kleiner dan ik, maar heeft een enorm grote persoonlijkheid, misschien zelfs groter dan de mijne! Als hij iets niet leuk vindt dan laat hij me dat weten door tegen me te schreeuwen en als hij iets wil dat ik hem niet wil geven, probeert hij me te pushen totdat ik het hem geef. Als we buiten zijn, vergeet hij dat ik besta. Hij heeft het te druk met alles en iedereen zien. Hij loopt zelfs voor me uit! En als ik hem vertel dat ik dat niet leuk vind, loopt hij drie stappen met me op en dan is het weer het oude liedje. Het is dan net of ik er niet echt toe doe, maar zo is hij nou eenmaal. Hij heeft weinig respect voor mijn bezittingen, ik denk dat hij gewoon niet materialistisch aangelegd is. Soms 'vecht' hij met me, niet echt erg hoor, maar soms zou ik willen dat hij dat niet deed, want ik zit onder de blauwe plekken.

Waarom blijf ik dan bij hem? Hij kan ook gewoon zo schattig zijn! Ik hou ervan om naar hem te kijken terwijl hij slaapt en uhm ja hij heeft de eerste nacht dat we samen waren in mijn bed geslapen. Hij snurkt een beetje en dat maakt me aan het lachen en als hij me kust wil ik hem gewoon knuffelen! Zijn lichaam is warm en zacht en hij heeft genoeg energie om iedereen zich onmiddellijk beter te laten voelen. Weet je, alhoewel ik hem soms niet echt mag, heeft hij ook zijn goede kanten en uhm ik heb mijn zusje nou eenmaal beloofd dat ik drie weken op hem zou passen. Ooh had ik dat nog niet gezegd? "Hij" is een beagle genaamd Baxter.

woensdag 3 augustus 2011

Control freak

A couple of months into therapy my shrink came up with a diagnose. I have an obsessive compulsive personality disorder (OCPD). No that doesn't mean I have to count steps (which I do anyway) or that I have to open and close the door 15 times before I can leave my house (I do check for my keys a couple of times but that's because I really can't get back into the house if I forget them and if you've read the 'me and my brain' blog, you know I'm capable of forgetting them! Even my daughter wants me to show her that I have the keys before she closes the door). I don't have to wash my hands 250 times a day, nor do I have other rituals, well except having to go to the toilet before I leave, but that's because my biological father once didn't want to stop the car when one of us kids had to pee, so you made sure you didn't have to pee! OCPD consists of a set of rules in your head about how you do things, how you react, what is allowed and what isn't. Usually my rules don't seem to make sense to anyone but me, that doesn't stop me from applying them though.

My world has rules and boundries that a lot of other worlds don't have. For example: I need to be able to do anything myself. Not being able to do it means failing. Of course I'm not talking about brain surgery lol, but everything that I think is reasonable to be able to do, I have to be able to do myself. That means I don't ask for help much. I try to figure things out and then do them, or .... not do them at all. That's the shitty side of not wanting to ask for help, if you get stuck.. you can't admit you're stuck because that means you can't do it and not being able to do it means you're failing at it. Failing equals not being worth to be loved. At least in my world it does.

I'll work overtime, work on weekends, work harder than anyone else in order to get things done, because what if I didn't meet the deadline, what if I had to let someone down, what if I can't keep 50 balls in the air at the same time? To me that means you can't count on me, it means I can't be trusted to get work done, it means I'm the one who's responsible for not meeting a deadline and just the thought of that makes me slightly sick to my stomach.

I can't stand conflict so I'll do anything to avoid it. If I think you'll get angry with me or disappointed in me if I don't get something done, I'll do it, no matter what the cost. When I start to feel tired or sick I have a little voice in my head that says 'everyone feels tired sometimes, everyone feels sick sometimes, doesn't mean you can't do the work' and I push myself to go on. I know that if I'll last till next monday, when everything is done, I can relax. But of course when monday comes and the work is done.. something else is waiting for me to get done and I'll move on to the next project immediately. It's just a matter of mind over matter. If you tell yourself you're not sick, then you're not sick. If you tell yourself you're not tired, then you aren't tired.

I find it hard to work with other people, mainly because they do things their way and that's usually not my way. I find it hard to say that I've worked on something if the result isn't up to my standards. There's no pride in it for me if I think it's sub standard. I'd rather work alone and be swamped but have the result I want, than have to deliver something that I wouldn't be satisfied with myself. And I'm not easy to satisfy. It's alright if you work sub standard, if you don't know the answer, if you can't get it done. Can't allow myself to do that though.

My shrink asked me if there were areas in my life where I could stop just working harder and maybe just say no if someone asked me to do something. I suggested an area, but everytime she wanted to get more specific about what I would say no to, I came up with all kind of arguments why I couldn't say no. "I can get it done faster than the rest", "I can do a better job than the rest", "I already know how to do that, so why have someone waste their time trying to figure it out?", "I can't say no if I do have the time to do it, that wouldn't be fair and it would make me feel bad". The thought of not doing something when I'm able and capable of doing it just makes me feel uneasy. After about 30 minutes of me explaining to her why I couldn't say no it finally hit me.... I'm a control freak. I can't say no and not lose control. Not being in control means I can't control the result which means it might be sub standard and I can't let that happen. Not being in control means I don't know what is going to happen next and that stresses me out big time!

I have a choice though.. I can go on like I always have and have a burnout with a nice little depression every two or three years. And everytime I'll get a little more damaged. Every time it will take me longer to get back on my feet. Or I can change the way I look at the world. Change the way I deal with things. I don't ever want to be back in the dark land that's called Depression. Depression is a monster that will creep up on you and take away the light in your life. I promised myself in 2008 I would change me to make sure I don't go there anymore. It's going to be a match over several rounds: "in the left corner we have a little girl that has to do things differently, in the right corner we have a control freak, who's has a teribble time letting things go. Place your bets ladies and gentlemen. Ding ding ding, ROUND ONE".

I will beat you you control freak, I'm placing my money on the little girl!

==== Control freak ====

Na een aantal maanden therapie stelde mijn psychiater een diagnose. Ik heb een obsessieve compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Nee dat betekent niet dat ik de treden van een trap moet tellen (alhoewel ik dat wel doe) of dat ik de deur 15 keer open en dicht moet doen voordat ik het huis kan verlaten (ik check wel een aantal keren of ik mijn sleutels bij me heb, maar dat is gewoon omdat ik echt het huis niet meer in kom als ik ze vergeet en als je mijn 'mijn brein en ik' blog gelezen hebt, dan weet je dat ik in staat ben om ze te vergeten. Zelfs mijn dochter eist dat ik laat zien dat ik de sleutels heb, voordat zij de deur dicht doet). Ik hoef mijn handen geen 250 keer per dag te wassen en ik heb verder ook geen rare rituelen, nou ja alleen dat ik naar de wc moet voordat ik wegga, maar dat komt omdat mijn biologische vader eens de auto niet wilde stoppen toen een van ons moest plassen. Dus zorgde je ervoor dat je niet hoefde te plassen! OCPD betekent dat je een set van regels in je hoofd hebt over hoe je dingen moet doen, hoe je moet reageren, wat mag en wat niet mag. Meestal lijken mijn regels onzinnig voor anderen. Maar dat weerhoudt me er niet van ze toe te passen.

Mijn wereld heeft regels en grenzen die veel andere werelden niet hebben. Bijvoorbeeld: Ik moet in staat zijn om alles zelf te doen. Iets niet kunnen houdt in dat je faalt. Natuurlijk bedoel ik dan niet hersenchirurgie, maar alles waarvan ik vind dat het redelijkerwijs zou moeten kunnen. Dat betekent ook dat ik niet vaak om hulp vraag. Ik probeer uit te zoeken hoe dingen moeten en doe ze dan... of doe ze helemaal niet. Dat is de vervelende kant van geen hulp willen vragen. Als je vast komt te zitten, kun je niet om hulp vragen want dat betekent dat je het niet kunt en als je het niet kunt faal je. En falen betekent dat je het niet waard bent om van te houden. Tenminste dat betekent het in mijn wereld.

Ik werk over, werk in de weekenden, werk harder dan wie dan ook om dingen af te krijgen. Wat als ik het niet op tijd afkrijg? Wat als ik iemand teleurstel? Wat als ik geen 50 ballen tegelijkertijd in de lucht kan houden? Voor mij betekent dat dat je niet op me kunt rekenen, dat je er niet op kunt vertrouwen dat ik dingen gedaan krijg. Het betekent dat ik degene ben die ervoor zorgt dat een deadline niet gehaald wordt. En alleen al de gedachte daaraan maakt dat ik me misselijk voel.

Ik kan niet tegen conflicten, dus doe ik alles om ze te vermijden. Als ik denk dat je boos zult worden of teleurgesteld zult zijn als ik iets niet doe, dan zal ik het doen, tegen welke prijs dan ook. Wanneer ik moe word of me ziek voel klinkt er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: "Iedereen is wel eens moe, iedereen voelt zich weleens ziek, da's geen reden om het werk niet te doen". Dus geef ik mezelf een schop onder de kont en ga door. Ik weet dat als ik het gewoon maar vol houdt tot maandag, als al het werk gedaan is, ik dan kan ontspannen. Maar als het maandag is en al het werk gedaan is, liggen er andere dingen op me te wachten en ga ik gewoon door met het volgende project. Het is een kwestie van "mind over matter". Als ik mezelf zeg dat ik niet moe ben, ben ik niet moe. Als ik mezelf zeg dat ik niet ziek ben, ben ik niet ziek.

Ik vind het moeilijk om samen te werken met mensen. Meestal omdat ze de dingen anders doen dan ik. Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik ergens aan meegewerkt heb als ik vind dat het resultaat beneden (mijn) peil is. Ik kan niet trots zijn op iets dat beneden peil is. Ik doe nog liever al het werk zelf en heb het verschrikkelijk druk als dat betekent dat ik het resultaat krijg dat ik wil, dan dat ik iets af moet leveren waarmee ik zelf niet tevreden zou zijn. En ik ben niet snel tevreden. Het is oké als jij beneden peil werkt, als jij het antwoord niet weet, als jij het niet kunt. Dat mag ik mezelf alleen niet toestaan.

Mijn psycholoog vroeg me of er gebieden in mijn leven waren waar ik kon stoppen met gewoon harder werken en misschien zelfs wel eens nee kon zeggen als mij iets gevraagd werd te doen. Ik opperde een gebied, maar elke keer als zij wilde dat ik specifieker werd in waartegen ik dan nee zou zeggen, kwam ik met allerlei redenen waarom ik eigenlijk geen nee kon zeggen. "Ik kan het sneller dan de rest", "Ik kan het beter dan de rest", "Ik weet al hoe dat moet, waarom iemand anders tijd verspillen omdat hij of zij dat uit moet zoeken?", "Ik kan geen nee zeggen als ik wel de tijd heb om het doen, dat zou niet eerlijk zijn en ik zou me er slecht over voelen". De gedachte alleen al dat ik iets niet doe terwijl ik het kan en de mogelijkheden heb, maak dat ik me ongemakkelijk voel. Nadat ik ongeveer 30 minuten aan het uitleggen was waarom ik geen nee kon zeggen snapte ik het eindelijk zelf ..... ik ben een control freak. Ik kan geen nee zeggen en de controle behouden. Geen controle betekent dat ik geen controle heb over het eindresultaat en dat zou dan beneden peil kunnen zijn en dat mag niet gebeuren. Niet in controle zijn betekent dat ik niet weet wat er gaat gebeuren en dat zorgt voor enorm veel stress!

Maar ik heb een keuze.. ik kan zo doorgaan en elke twee a drie jaar een burnout met een gezellige depressie hebben. En elke keer als dat gebeurt, raak ik iets meer beschadigd. Elke keer als dat gebeurt, duurt het langer voordat ik weer op mijn benen sta. Of ik verander de manier waarop ik naar de wereld kijk, verander de manier waarop ik dingen doe. Ik wil nooit meer in het land van duisternis dat Depressie heet, zijn. Depressie is een monster dat op je afsluipt en al het licht uit je wereld haalt. Ik heb mezelf in 2008 beloofd dat ik zou veranderen zodat ik nooit meer naar dat land zou gaan. Het wordt een gevecht van verscheidene rondes:  "In de linkerhoek hebben we een meisje dat de dingen anders moet doen, in de rechterhoek een control freak die het verschrikkelijk vindt om dingen los te laten. Dames en heren, plaats uw weddenschap. Ding ding ding RONDE EEN"

Ik zal je verslaan control freak, ik zet mijn geld in op het kleine meisje!